5. Po policzku spłynęła łza.

ROZDZIAŁ PIĄTY

~ Najgorszą samotnością nie jest ta,
która otacza człowieka, ale ta pustka w nim samym,
kiedy z życia nie wyniósł ani cieplejszego spojrzenia,
ani serdecznego słówka, ani nawet iskry nadziei.

__________________

~ Gabriela ~

                Zatopiona byłam w głębokim śnie, gdy nagle rozbudził mnie głośny huk rozbrzmiewający po drugiej stronie łóżka. Podniosłam się, przetarłam zaspane oczy i zorientowałam się, że nie jestem w swoim łóżku.
O Matko! Chwilka… Chyba zasnęłam wczoraj u Nicka.

Kiedy zawibrował mój telefon, wyjęłam go z kieszeni i mimowolnie spojrzałam na ekran. Przejechałam wzrokiem po treści wiadomości i zamarłam.

OD: Nieznany
Jesteś taka naiwna, skarbie.
Cóż, jak widać nie masz szczęścia w miłości…
Czujesz to współczucie?! Haha
Całuski :*

Utkwiłam wzrok w twarzy chłopaka i zaczęłam się zastanawiać, kto do tak bardzo mnie nienawidzi i jest nadawcą tych „niespodzianek”. Tak, to dobre określenie tego, co działo się ostatnim czasem. Niespodzianki. Cholernie niesmaczne niespodzianki.
Czy już wspominałam jak bardzo nie lubię niewiadomych? Jeśli już mówiłam, to powiem jeszcze raz. Od dnia pewnego niefortunnego wydarzenia znienawidziłam „niespodzianki” tak bardzo, że wystarczyło wymówić to słowo, a wywracało mi się w żołądku.
Tylko kto chciałby zrobić mi na złość? Paolo? Nie, on wyszedł zbyt szybko! Nick? Dość prawdopodobne...
- Powiesz mi co to ma znaczyć, Nick? – wysyczałam do chłopaka oskarżycielsko i pokazałam mu treść wiadomości. – To ty jesteś nadawcą tych liścików?! – wyciągnęłam papierek i rzuciłam mu go w twarz. – To twoja sprawka?! – Próbowałam, naprawdę próbowałam się uspokoić, ale to nie było łatwe. Czułam jak gniew ogarnia całe moje ciało.
- O co ci chodzi kobieto?! Właśnie zostałem pobity i praktycznie zginąłem, a ty mi pokazujesz pieprzone liściki miłosne?! – jego oczy momentalnie się rozszerzyły i spojrzał na mnie tym dziwnym wzrokiem, jak gdyby zobaczył ducha czy coś…
-Niezłe wymówki. Mówisz, że to nie ty?! Ale skąd mam mieć pewność?! No skąd?! Już kiedyś ci zaufałam i co mi to dało?! – usiadłam powrotem na sofę i oparłam czoło o zimną ścianę. Musiałam ochłonąć.
- Jak miałbym to zrobić? Kiedy? –zadał retoryczne pytania i podparł brodę na swojej dłoni. – Może wtedy kiedy leżałem prawie nieprzytomny na ziemi? Z resztą… Nie jestem na tyle zdesperowany zaciągnięciem cię do łóżka, żeby zabić cię psychicznie czy inne gówno – pogładził delikatnie moją dłoń i przysunął się do mnie.
- Przyniosę wino. Co ty na to, żeby się trochę rozluźnić? – uśmiechnął się ukazując rząd swoich białych zębów. Pokiwałam twierdząco głową i założyłam za ucho pasmo niesfornych włosów.
Potem Nick przyniósł drogie wino. Nie pamiętam jego nazwy, ale od razu mogę powiedzieć, że to jedno wino kosztuje tyle, co dziesięć kupionych przeze mnie butelek whisky. Zdecydowanie bardzo drogie. Kiedy w końcu otworzył butelkę, rozlał nam po lampce wina i zaczęliśmy pić. Nim spostrzegliśmy, opróżniliśmy połowę napoju. Najpierw było trochę niezręcznie, ale potem zaczęliśmy rozmawiać jak za starych dobrych czasów. Nick opowiadał jak to z instruktora tańca stał się właścicielem ekskluzywnego klubu nocnego w Stratford. Ja mówiłam o moim nowym życiu i przerwie od studiów, które miałam zamiar rozpocząć od następnego roku. Życiowe „wywody” przeszły we wspomnienia. W końcu poczułam jak moje powieki się zamykają i nim się obejrzałam przyszedł sen…

  Potrząsnęłam głową i rozciągnęłam się na łóżku. Postanowiłam wziąć swoje rzeczy, wrócić do siebie, zjeść śniadanie i przywrócić się do porządku. Wstałam z łóżka, zaczęłam iść w kierunku drzwi, kiedy o coś zawadziłam i przewróciłam się na podłogę z głośnym plaśnięciem.
Powoli podniosłam się i zaczęłam masować obolałe udo. Spojrzałam w dół. Na podłodze leżał śpiący chłopak.
No tak! Ten huk to był Nick spadający z łóżka. Zaśmiałam się na samą myśl. Odkąd pamiętam, ten chłopak spadał z łóżka prawie codziennie, co powodowało, że rano bardzo bolał go kręgosłup.
Oj Nicki, Nicki, nic się nie zmieniłeś…
Po cichutku wzięłam swojego Mentosa, broń i wyszłam z pokoju tego śpiocha. Pewnie zastanawiacie się, kim do cholerki jest Mentos… Wiele osób nazywa swoje pluszaki, zwierzęta czy cokolwiek innego. Może uznacie mnie za jakąś kosmitkę, ale kiedy zobaczyłam ten telefon w salonie, od razu wiedziałam, że będzie się nazywał Mentos. Nie tylko ze względu na jego specyficzny wygląd. Tak, miał obudowę koloru cukierków. Natomiast najbardziej natchnęło mnie    wydarzenie związane z tym telefonem…

Szłyśmy z Amandą do jednego ze sklepów, kiedy dziewczyna nagle stanęła, spojrzała na mnie z przerażeniem w oczach i zaczęła przeskakiwać z nogi na nogę, jakby pilnie musiała skorzystać z toalety.
- Czego znów zapomniałaś, Am? Szminka, czy tym razem prezerwatywy? – zapytałam i mimowolnie zaczęłam się śmiać. Ta dziewczyna jest niemożliwa. Kiedy zapomni swojego ulubionego błyszczyka wpada w panikę, jakby co najmniej została napadnięta i brutalnie zgwałcona.
- Cukierków! Zapomniałam moich cukierków! – powiedziała całkiem poważnie i zaczęła machać rękami na wszystkie możliwe strony. – Nie mogę normalnie funkcjonować, kiedy palę i nie mam moich M&M’sów – zaszlochała dramatycznie.
- Moment, słonko – rzuciłam w jej stronę moją torbę – gdzieś tam powinny być mentosy. Poszukaj, a ja w tym czasie zawiążę sznurówkę.
Oparłam się o murek i zaczęłam wiązać mojego glana. Po chwili niemal tarzałam się tam ze śmiechu. Nie uwierzycie co zrobiła ta suczka.
Zaczęła grzebać w mojej torebce, wyciągnęła mój kolorowy iPhone i zapewne myśląc, że to mentos mocno nagryzła na jego obudowę.
- Jakiś niedobry ten mentos, Gabs – skrzywiła się zabawnie. Po chwili zorientowała się, że właśnie nagryzła na mój telefon i zaczęła rechotać jak żaba, łapiąc się za brzuch.
Oj niedobry Mentos, niedobry.

Kiedy weszłam do mojego pokoju, automatycznie otrząsnęłam się z tych wspomnień. Ostatnim czasem tak wiele się dzieje, że odpływam i mimo, że jestem ciałem to moje myśli są gdzieś daleko.
 Z tego wszystkiego zapomniałam zadzwonić do mojej przyjaciółki i tęsknota powoli dawała się we znaki.

~ Amanda ~

                Obudziło mnie mocne szarpnięcie. Tak bardzo nie chciało mi się wstawać, ale szarpanie się nasiliło, więc postanowiłam, że nie będę jeszcze bardziej denerwowała tego osobnika. Wstałam do pozycji siedzącej i przetarłam zaspane oczy.  Rozejrzałam się po pokoju i zauważyłam zupełnie nieznanego mi mężczyznę, leżącego obok mnie.
Kim jest ten chłopak i co do kurwy robi w moim łóżku?!
Spróbowałam przypomnieć sobie wczorajszy dzień, ale oprócz kłótni z Davidem nie pamiętałam zupełnie nic. Nie pamiętałam dalszej części dnia, w tym nocy.
- Co było na tyle ważne, że musiałeś przerwać mój piękny sen, chłopcze? – spojrzałam na niego rozdrażniona. – I co robisz w moim łóżku całkiem nagi? – zmarszczyłam swoje czoło i zlustrowałam ciało chłopaka, które, nie powiem, wyglądało całkiem gorąco.
- Jestem Jake – uśmiechnął się, ukazując swoje równe zęby i przeczesał palcami swoje blond włosy, delikatnie pociągając za ich końcówki. – Musiałem przerwać  twój sen, ponieważ twój cholerny telefon non-stop dzwonił, a nie wypadało żebym odebrał, więc… - zaśmiał się i podał mi mojego iPhon’a. – Co do tego, co robię w twoim łóżku… Myślałem, że zapamiętasz tak piękną noc, ale najwidoczniej nie. No cóż, piękna dziewczyna, piękna noc, piękny seks. Nic dodać, nic ująć, piękna – wstał i zaczął po kolei zakładać na siebie ubrania.
Zerknęłam na ekran telefonu -  4 połączenia nieodebrane od : Gabs.
Nie miałam teraz ochoty rozmawiać z moją „kochaną” przyjaciółeczką.
Och, czujecie tą niechęć?
 Zaśmiałam się w duchu, wyłączyłam telefon i rzuciłam komórkę na stolik, z taką siłą, że gdyby nie ta gumowa obudowa, już dawno wylądowałby na złomie.
- A ty gdzie się wybierasz, króliczku? – zagruchałam chłopakowi do ucha.
- Miałem zamiar wracać do domu, ale widzę, że moja księżniczka ma ochotę na rundę drugą – zaśmiał się i po dwóch sekundach był przyssany do mojej szyi.
Runda druga. O tak, tego teraz potrzebowałam.

~ Gabriela ~

                Ta dziewczyna zaczyna mnie irytować. Już od przeszło dwóch dni nie odbiera ode mnie telefonów.
Może coś się stało? Nie, to niemożliwe. Pewnie zabawia się z jakimś lowelasem… Cokolwiek.
Spojrzałam na zegarek. Była 10:30. Wstałam późno jak na mnie, zważywszy, że jestem rannym ptaszkiem.  Tak bardzo nie miałam ochoty ruszać się z mojego pokoju, ale przecież dziś jest TEN dzień. Dokładniej – zobaczę moją uroczą siostrzyczkę Mandy. Skłamałabym mówiąc, że się nie stresuje. Pierwszy raz czuję tę gulę w brzuchu, która porusza się za każdym razem, kiedy pomyślę jak wygląda mała, czy się zmieniła i najważniejsze pytanie – czy mnie pamięta?
Zaczęłam przygotowania do wyjścia. Związałam moje gęste, kasztanowe włosy w niechlujny koczek na czubku głowy, wzięłam przygotowane przeze mnie wcześniej rzeczy i weszłam do łazienki. Weszłam pod prysznic, namydliłam ciało mleczkiem pod prysznic i spłukałam się ciepłą wodą. Następną czynnością było wmasowanie w ciało mój ulubiony balsam o świeżym, brzoskwiniowym zapachu i owinięcie się ręcznikiem.
Kiedy skończyłam „poranny prysznic” rozpuściłam i rozczesałam włosy, które opadły falami na moje ramiona. Umyłam twarz i zęby.
- Wyglądam okey, ale czegoś mi tu jeszcze brakuje – miałam dziwny zwyczaj rozmawiania sama ze sobą przed lustrem. Przejechałam wzrokiem po łazience i napotkałam eyeliner i tusz, leżący na półce nad lustrem. – Bingo – zaśmiałam się do swojego odbicia.
                Zrobiłam cienkie kreski na powiekach, zarówno na górnej jak i na dolnej. Musnęłam wydłużającym tuszem moje i tak długie rzęsy i przejrzałam się ponownie.
Perfekcyjnie.
Kiedy skończyłam „doskonalić” moją twarz, założyłam bieliznę, składającą się z czerwonego, koronkowego biustonosza i czerwonych, kusych majtek przypominających stringi, ale zakrywających odrobinę więcej.  Chciałam nie wypaść przed babcią i siostrą na jakąś zdemoralizowaną kryminalistkę czy coś w tym stylu, wiec pierwszy raz od jakiegoś czasu postanowiłam ubrać się bardziej dziewczęco. Dlatego zamiast wiecznie czarnych ciuchów postanowiłam założyć ten komplet . Do niego założyłam mój ulubiony naszyjnik , który dostałam jako pamiątkę po mojej matce. Kochała go równie mocno, jak sowy, które uważała za symbol wolności i niezależności. Zawsze decydowała za siebie. Odziedziczyłam po niej tę cechę charakteru.
Kończyłam zapinanie kremowej, opinającej spódnicy, kiedy usłyszałam dzwonek telefonu. Wyszłam z łazienki, podeszłam do szafki stojącej obok mojego łóżka i mimowolnie nacisnęłam na zieloną słuchawkę.
- Mela? – usłyszałam głos po drugiej stronie.
- Tak to ja. Kto mówi? – usłyszałam chichot po drugiej stronie. Josh. – Witaj, Josh. Coś się stało, kochany prosiaczku? – zaśmiałam się.
- Pfff – parsknął i mogłam sobie wyobrazić jak przewraca oczami. – Już nawet nie można zadzwonić do przyjaciółki i zapytać co u niej?
- Oczywiście, że można, ale w tej chwili jestem odrobinkę zajęta – westchnęłam i zaczęłam pakować niezbędne mi „rzeczy” do mojej czarnej torby Chanel.
- Czym jesteś tak bardzo zajęta? – znów zaczyna swoje śledztwo.
- Jesteś wrzodem na dupie, Joshua – zaśmiałam się i usłyszałam prychnięcie.
- Och, zamknij się Mel. I tak wiem, że mnie kochasz – powiedział swoim melodyjnym głosem i udawał, że całuje się z kimś do słuchawki.
- Jesteś głupi czy głupi zboczeńcu?
- Podchwytliwe pytania, słonko. Sam nie wiem, chyba wybiorę trzecią opcję – w tym momencie wybuchłam tak głośnym śmiechem, że nie mogłam się opanować. Usłyszałam jedynie – Przez twój śmiech niedługo stracę słuch, geniuszu. Zadzwonię potem. Całuski – rozłączył się, a ja nadal nie mogłam opanować mojego napadu głupawki.
Teksty tego chłopaka czasem potrafią mnie tak rozbawić, że nie mogę zapanować nad własnymi emocjami. Cieszę się, że mam takiego przyjaciela. Przyznam szczerze, że wcześniej myślałam, że jest gejem. Nie miał dziewczyny dość długi czas, nosił trochę „inne” ciuchy, słuchał moich wywodów, pocieszał mnie po moich wpadkach z mężczyznami, itd. Pamiętam jego reakcję kiedy zadałam mu pytanie „ Jesteś homoseksualistą, shawty?” Josh tak się zbulwersował, że przyniósł  termometr i zaczął mierzyć mi temperaturę. Nigdy nie zapomnę naszych wspólnych chwil.
Kiedy zdołałam opanować swój napad śmiechu, wrzuciłam telefon do mojej torby, założyłam glany i  jeszcze raz przejrzałam się w lustrze.
Muszę przyznać, że nieźle wyglądam w takich zestawach.
Wyszłam z pokoju, przeszłam przez korytarz, złapałam windę i zjechałam nią na parter. Ruszyłam w kierunku parkingu, otworzyłam drzwi do mojego autka i siadłam na miejsce kierowcy. Wyjechałam wąską uliczką i po niecałych 15 minutach byłam pod domem mojej babci. Zaparkowałam samochód na podjeździe i podeszłam do dużych, ciemnych drzwi przed domem.
Po chwili namysłu nacisnęłam palcem na dzwonek. Drzwi otworzyła niska kobieta, która jak mniemam była sprzątaczką i uśmiechnęła się szeroko na mój widok.
- Witam panią. Czy babcia jest w domu? – zapytałam uprzejmie i zajrzałam do środka przez ramię kobiety, co nie było zbyt kulturalne.
- Przykro mi, pani Jennifer Cornett otrzymała nagły telefon ze swojego biura w Meksyku i razem z wnuczką musiały wyjechać .
Momentalnie zakręciło mi się w głowie, a do oczu napłynęły mi łzy.
- Czy dobrze się pani czuje, panienko Grande? – kobieta patrzyła na mnie z niepokojem.
- Dobrze?! Jak by się pani czuła, gdyby własna babcia panią wystawiła? Miałam zobaczyć siostrę, miałyśmy naprawić nasze relacje, a ona uciekła… - po moim policzku spłynęła łza, którą impulsywnie wytarłam dłonią.
- Pani Cornett bardzo chciała się z tobą spotkać, nawet zamierzała sama przygotować dla was obiad, w tym twoje ulubione spaghetti. Niestety, po wczorajszym telefonie musiały natychmiast iść na samolot i lecieć do Meksyku.
- Wie pani przypadkiem kiedy wrócą? – spojrzałam na nią z nadzieją.
- Możliwe, że za tydzień – posłała mi promienny uśmiech i zamknęła drzwi.
Za tydzień będzie już za późno. 

_____________________________________

Na początku chcę Was bardzo, bardzo przeprosić, że nie dodałam tego rozdziału tydzień temu.
Myślałam, że zdążę, ale kompletnie nie mogłam znaleźć czasu ( Nie myślcie, że o Was zapomniałam ) żeby wejść na laptopa i jedynie go sprawdzić i opublikować.
Zdaję sobie sprawę, że obiecałam dodawać regularnie, ale po prostu nie dałam rady.
Natomiast ten tydzień mam troszkę luźniejszy, więc szóstka powinna się pojawić w następną sobotę.

Co do piątki - Co sądzicie o całym rozdziale? Wiem, że nie jest specjalnie długi, ale ograniczyłam w nim wulgaryzmy i sama mogę go za udany :)
Jakie macie odczucia co do babci Meli?  A co z Amandą? Przelotna znajomość czy coś poważniejszego z Jake'iem? 

Reszta należy do Was :) Proszę o szczere komentarze, co do rozdziału. 

Następny rozdział dodam prawdopodobnie za tydzień ( w miarę możliwości ), a w razie jakichkolwiek pytań kierujcie się na aska. PS : Jeśli czytacie mojego bloga KOMENTUJCIE, wystarczy nawet zwykły PRZECINEK - chcę wiedzieć ile osób czyta moją "twórczość".
No nic... MIŁEGO CZYTANIA KOCHANI :)

4. To on cię zniszczył...

ROZDZIAŁ CZWARTY 

To on cię zniszczył...

~ Gabriela ~

                Kiedy usłyszałam te niepokojące odgłosy, dość mocno się zmartwiłam zważywszy na ten dziwny liścik, a raczej groźbę. Nie powiem, prawie się przestraszyłam. Powtarzam – prawie. Z jednej strony chciałam odpuścić, położyć się do wygodnego łóżka i zasnąć, zapominając o całym Bożym świecie, ale nie potrafiłam. Podeszłam do drzwi i zaczęłam nasłuchiwać tak jak nauczył mnie Marco.

- Pamiętaj mała, podstawą dobrego ataku jest rozpoznanie. Kiedy usłyszysz coś niepokojącego, wytęż swój słuch, wzrok i węch. Musisz być ostrożnym „ agentem ”, a zarazem dzikim lampartem. Nie daj się wykiwać, wiesz jacy są ludzie - potrafią zwodzić. 

Tak więc najpierw nasłuchuj. Jeśli uznasz za stosowne, weź broń. Przemyśl plan działania i uderz w odpowiednim momencie. Pamiętaj o elemencie zaskoczenia.
To ty jesteś tutaj graczem skarbie…


To właśnie były jego słowa, podczas naszych pierwszych „ lekcji ”. Zastąpił mi ojca, przyjaciela i trenera zarazem. Był magikiem. Tak, to dobre określenie jego „ roli ”.
- Musisz wziąć się w garść! – powiedziałam sobie w duchu, sięgnęłam  po broń i wsunęłam ją za gumkę bielizny.
Wyszłam z mojego pokoju nie zamykając drzwi i powolutku, powolutku szłam przez korytarz. Prawa, lewa, prawa, lewa, lewa. Kurwa! – zaklęłam w duchu. – Opanuj się kobieto! To pewnie zwykła kłótnia jakiegoś małżeństwa, w którym jedno z małżonków znalazło sobie namiętnego kochanka. Taka historia zapewne źle by się skończyła...
 - Nie ważne! Oglądam zbyt wiele filmów sensacyjnych. Zdecydowanie zbyt wiele filmów! – skarciłam się na głos, a z moich ust wydobyło się coś podobnego do chichotu. Odgarnęłam pasmo włosów za ucho i podeszłam jeszcze bliżej drzwi z numerem 18.
Miałam już je otworzyć, lecz coś podpowiadało mi, żebym zaczekała. Zawsze ufam swojej intuicji. Tak było i tym razem.
Przystawiłam ucho do ściany…

- Tak to! Nie ma jej, nie ma dziecka! Zabiła się. Zabiła dziecko! Rozumiesz to?!
- Zabiła się przez ciebie!
- To nie była moja wina!
- Może jeszcze powiesz, ze sama zrobiła sobie dziecko?! Zostawiłeś ją! Wykorzystałeś! Teraz gnij w piekle!
- Zginiesz samotnie, jak ona. Nikt się nie dowie! Zdechniesz w męczarniach. Tak, jak Sara…

Po ostatnim zdaniu wzięłam głęboki wdech i odbezpieczyłam broń.
- Przedstawienie czas zacząć, bejbe – kopniakiem otworzyłam drzwi na oścież i ujrzałam coś, czego całkowicie bym się nie spodziewała…

~ Paolo ~

W drzwiach ujrzałem piękną, brązowooką dziewczynę z długimi, opalonymi nogami i koszulką, ledwo zasłaniającą jej jędrne i wysportowane ciało. Od samego patrzenia robiło mi się słabo. Jednak tak jak piękna, jest również niebezpieczna. Świadczy o tym chociażby naładowana broń w dłoniach tej „ bogini ” skierowana prosto w moje czoło.
- Widzę, kolejna amatorka z kiepskiego gangu – zaśmiałem się szyderczo i wstałem, uciskając butem tors tego skurwiela.
Skąd ja znam tą piękność? Za nic sobie nie przypomnę…
- Może i amatorka – podeszła bliżej mnie, poruszając zabójczo zgrabnymi biodrami jak jakaś pieprzona modelka – Wystarczy, że potrafię walczyć – kolejny krok w przód – i nie zawaham się tego użyć, dupku! – spiorunowała mnie pustym i przepełnionym gniewem wzrokiem.
- Hola, hola skarbie – uniosłem dłonie w geście obronnym – może się dogadamy?
- Wynoś się stąd, póki jeszcze możesz – syknęła jadowicie przez zaciśnięte zęby. Widziałem jak jej mięśnie się spinają i rozluźniają. Była wkurwiona. Zdecydowanie. Muszę obrać inną taktykę…
- Naprawdę chcesz go ratować? Po co ci to księżniczko? – wstałem z ziemi, kopnąłem sukinkota w brzuch, na co zgiął się w pół – Myślisz, że nie wiem o waszej przeszłości? – byłem tuż przy niej. Oparłem dłonie na ścianie, między jej biodrami i delektowałem się zapachem wanilii, którym pachniało jej ciało.
- Nic kurwa nie wiesz! – krzyknęła, a po moim karku przeszedł dreszcz. Ten dreszcz nie był miły. Tak jak ona.
Mimo to postanowiłem nie odpuszczać…
- Dobrze wiesz, że cie zniszczył – powiedziałem łagodnie i spojrzałem jej w oczy. Były takie piękne. Ona również była piękna. Bardzo piękna. – zastanawia mnie tylko co robi taka dziewczyna jak ty – musnąłem dłonią jej policzek na co odwróciła twarz i odepchnęła mnie od siebie – w takim miejscu jak to – dokończyłem.
Chciałem dodać coś jeszcze, ale poczułem cios w mój bok. Ten sukinsyn powoli odzyskiwał siły i teraz wstawał, żeby mi mocno przypierdolić.
- Chcesz się bić? No dalej Guera! Dalej pieprzony dzieciorobie! – krzyknąłem i uderzyłem pięścią w jego twarz. Zaczęła się walka.
 Najpierw byłem na górze i waliłem na oślep – w twarz, w brzuch, w twarz, i tak non - stop. Niestety, niedługo role się odwróciły i teraz to on zadawał mi ciosy.
- Opanujcie się ciołki! – krzyknęła dziewczyna i stanęła naprzeciw nas, celując bronią w ramię chłopaka siedzącego na mnie. – Nick, wstań  i się ogarnij – powiedziała przez zaciśnięte zęby. Koleś zszedł z mojego brzucha i stanął obok dziewczyny. – a co do ciebie – wskazała na mnie palcem – wypieprzaj stąd, albo nie ręczę za siebie, księżniczko! – zaśmiała się pusto.
Nie wymiękam tak łatwo, ale zrozumcie mnie… Ta mała miała broń! Postanowiłem tym razem odpuścić, ale ja tu jeszcze wrócę, a  on będzie patrzył jak posuwam jego suczkę.
- Jeszcze tu wrócę, Guera – powiedziałem powoli się wycofując. – A ty mała… uważaj. Zniszczył ją, ciebie też zniszczy i będzie niszczył każdą kolejną! Chyba, że wolisz zostać mamuśką...
- Wypierdalaj chuju! – krzyknęła i strzeliła mi w ramię.
Auć, zabolało.
- Już niedługo… będziesz jęczała moje imię i nikt ci nie pomoże! On już dawno ucieknie… Jak zawsze z resztą – zaśmiałem się i wybiegłem z pokoju, kierując się do windy. Wyszedłem z hotelu, wsiadłem do samochodu i odjechałem z zakrwawionym ramieniem, jak i nowym planem zemsty.
To jeszcze nie koniec piękna.

~ Gabriela ~

Kiedy wyszedł poczułam się… dziwnie. Z jednej strony czułam ulgę. Z drugiej czułam pustkę i ból. Te wszystkie wspomnienia, o których chciałam zapomnieć, nagle wróciły. Wróciły z podwojoną siłą, a to bolało. Tak bardzo bolało.
- Gabriela... – usiadłam na łóżku i założyłam ręce za głowę. Nick usiadł obok mnie i objął mnie ramieniem. – Przepraszam kochanie – pocałował mnie w czoło. Przez ten niespodziewany gest odsunęłam się od niego na znaczną odległość.
- Za co mnie przepraszasz? – spojrzałam na niego pytająco i zaczęłam bawić się supełkiem od mojej luźnej bluzki.
- Przepraszam za… za ten dzień. Za to, że uciekłem, ale… ale bałem się – spojrzałam mu w oczy i ujrzałam zbierające się w nich łzy.
Nie, nie. nie! Nie płacz Nick!
- Bałeś się?! A myślisz, że ja się kurwa nie bałam?! Myślisz, że skakałam ze szczęścia?! Języka ci raptem zabrakło?! Nic nie powiesz?! Nic?!
Wpatrywałam się w niego wściekła i wtedy sobie wszystko przypomniałam. Wiem skąd znam tego gościa…

Było mi tak niedobrze od dwóch dni. Obudziłam się rano i ruszyłam do toalety. Nie wiedziałam, co się ze mną działo, ale to było co najmniej dziwne. Nigdy się tak nie czułam.
- Gabriela, skarbie! – krzyknął Nicki, a już za chwilę usłyszałam ciche pukanie do drzwi od łazienki. – Dobrze się czujesz mała?
- Tak, dobrze. Wszystko jest w porządku. – Znów zwymiotowałam. Kiedy trochę mi się polepszyło, wyszłam z łazienki i podreptałam do kuchni, gdzie zaparzyłam sobie zieloną herbatę.
- Już wychodzisz? – spytałam bruneta, który zakładał na ramiona swoją skórzaną kurtkę i poprawiał i tak dobrze ułożone włosy.
- Niestety… Jestem umówiony na rozmowę kwalifikacyjną. No wiesz… jako instruktor tańca – zaśmiał się i dał mi całusa w usta.
- No okej. A i jeszcze jedno… - powiedziałam, widząc, że już się zbiera do wyjścia. – Nie mogę dziś zostać u ciebie. Jestem umówiona z Katy – skłamałam, uśmiechając się sztucznie.
- Spoko. Widzimy się jutro po południu na mostku? – pewnie zastanawiacie się czym jest ten mostek… Mostek był naszym ulubionym miejscem. Tam właśnie go poznałam w dość dziwnych okolicznościach, ale to już zupełnie inna bajka.
- Pewnie. Musisz już iść. Nie chcę żeby ojciec coś zauważył… No wiesz…
- Dobrze, to do zobaczenia jutro kochanie– pomachał mi na pożegnanie i wyszedł.
Znów zrobiło mi się niedobrze, więc ruszyłam do łazienki, gdzie znów zwymiotowałam.
Najpierw myślałam, że to jakież zatrucie żołądkowe, ale to nie mogło być to…
Może ciąża… Nie! Na pewno nie… Zabezpieczaliśmy się do chuja!
Muszę z kimś porozmawiać… Katy.
Ruszyłam do telefonu i wybrałam numer przyjaciółki.
- Hej Katy!
- No helo, Mel! – zachichotała po drugiej stronie.
- Nie czas na to kochana. Musisz przyjść. Teraz – powiedziałam cholernie poważnie – I zapomniałabym… kup test ciążowy. Narazka - i nacisnęłam czerwoną słuchawkę.
…
Po jakiś 10 minutach Katy już była przed moim domem. Wpuściłam ją do środka.
- Po co ci test ciążowy, do chuja?! – krzyknęła bez owijania w bawełnę.
- A po co są testy ciążowe?! Pomyśl logicznie laska…
- Nie mów, że…
- Nie wiem kurwa! Nic nie wiem!
Wzięłam od niej test i weszłam do łazienki. Po 5 minutach spojrzałam pod światło i zobaczyłam…
- To... to nie może być prawda – po moich policzkach spłynęły łzy. Mnóstwo łez.
- Mel, otwórz drzwi!
Zaczęłam szlochać coraz głośniej i głośniej.
- Słyszysz mnie?!
Otworzyłam drzwi i spojrzałam na przyjaciółkę. Test pokazywał dwie kreski.
- Nie martw się, Gabs - przytuliła mnie delikatnie. - Wiesz... ten test... On... on może się mylić. Czekaj... Mam tu numer do naprawdę dobrego ginekologa. - Przeszukała swoją wiśniową torbę i podała mi małą karteczkę z numerem.
PAOLO LIRO - ginekolog, specjalista
tel. 334221336

- Słyszysz mnie, Mel? – Nicki machał mi dłonią przed oczami. - Ziemia do śnieżki! - Spojrzałam na niego zdezorientowana i mimowolnie zaśmiałam się na określenie "śnieżka".
Pewnie zastanawiacie się skąd ten epitet... Kiedy byliśmy młodsi ja byłam jego śnieżką, a on księciem, który zawsze mnie ratował. Wtedy właśnie tak wyobrażałam sobie mojego idealnego faceta. Nick był moim ideałem, ale jak wiemy nikt nie jest perfekcyjny, a ja zauważyłam rysy na tej jakże doskonałej buźce tak późno... Za późno.
- Coś mówiłeś? - odrzuciłam od siebie wszystkie te myśli i próbowałam skupić się na słowach chłopaka.
- Mówiłem, że przepraszam, że byłem chujem. Przepraszam, że cię zostawiłem – Przestałam go słuchać. Wyłączyłam się, co robiłam dość często ostatnim czasem…
Poczułam jak mój telefon zawibrował. Mimowolnie wyciągnęłam Mentosa z kieszeni i spojrzałam na ekran. Kiedy odczytałam tekst SMS’a wypuściłam mojego iPhon’a, który upadł na podłogę z cichym plaśnięciem.
 Ta wiadomość…

_______________________________

Ta daaaaaaaaaa CZWÓRECZKA W KOŃCU SIĘ POJAWIŁA :)
Więc na początku chciałabym Was bardzo, bardzo, bardzo przeprosić.
Chciałabym Was przeprosić, że tak wolno dodałam ten rozdział, ale miałam małe urwanie głowy, a do tego usunął mi się cały rozdział i musiałam pisać od nowa. Masakra.
Chciałam dodać już wczoraj, ale wróciłam bardzo późno z klubu i padłam na twarz ( dosłownie ).
Więc rozdział pojawił się dzisiaj. Mam nadzieję, że nie jesteście źli...

Co do czwóreczki - jak sądzicie co to za wiadomość? I co zrobił Nick? Dlaczego Gabriela ma do niego taki żal? I kto jest nadawcą tej wiadomości?
A Paolo? Jaką postacią Wam się wydaje? 

Reszta należy do Was :) Proszę o szczere komentarze, co do rozdziału. Tyle ode mnie...
Następny rozdział dodam prawdopodobnie za tydzień ( w miarę możliwości ), a w razie jakichkolwiek pytań kierujcie się na aska. PS : Jeśli czytacie mojego bloga KOMENTUJCIE, wystarczy nawet zwykły PRZECINEK - chcę wiedzieć ile osób czyta moją "twórczość".No nic... MIŁEGO CZYTANIA KOCHANI :)

3. Widzę cię skarbie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Widzę cię skarbie.

~ Gabriela ~

                 Byłam tak bardzo zmęczona podróżą, emocjami i całą tą sytuacją w jakiej się znalazłam, że jedynie o czym myślałam to wziąć prysznic i szybko zasnąć. Oczywiście jak zawsze coś musi się dziać w moim  życiu i nigdy, ale to nigdy nie mam chwili spokoju. Tak było i tym razem. Kładąc telefon na szafce coś wypadło mi z kieszeni. Schyliłam się, podniosłam malutką, zmiętą karteczkę i zamarłam.

Obserwuję cię w dzień
Obserwuję cię w nocy
Jestem wszędzie
Opierasz się dziwko
Nie doceniasz mnie
Wkrótce mi się poddasz
:*

PS: Jeszcze będziesz moja suko!

Czy… Czy to sen?! Ja zwariowałam?! Może zjadłam jakieś grzybki halucynki ? Może nawdychałam się jakiegoś gówna? Czuję się jak w filmie sensacyjnym.
Moment. „ Obserwuję cię w dzień … ” – ktoś mnie śledzi.
Szybko podbiegłam do okna, szarpnęłam za zasłony i spojrzałam na wąską ulicę i chodnik. Nikogo tam nie było.
To chyba jakieś żarty! Nie oburzaj się, Grande. Oddychaj spokojnie.
Raz, dwa, trzy, dziesięć, piętnaście, osiemdziesiąt dwa. To tylko zwykła karteczka. Ktoś robi sobie z ciebie żarty. Przyzwyczaj się, bo zwariujesz!
Odeszłam od okna i skierowałam się w stronę mojej bordowej walizki. Wyjęłam z niej bieliznę, kosmetyczkę, jedwabny ręcznik i koszulkę z napisem „ Bad girl ” do spania. Rozpuściłam włosy, które opadały mi teraz na ramiona i szybkim ruchem wślizgnęłam się do łazienki. Odkręciłam wodę, aby swobodnie spłynęła do wanny i dolałam do niej odrobinę soli i mojego kokosowego żelu do kąpieli, aby umilić sobie kąpiel. Zsunęłam  z siebie czarny top z napisem „ Love ”, rurki z łańcuchami i czarne stópki. Zostałam w czerwonej bieliźnie, której po chwili również się pozbyłam i wślizgnęłam się do pokaźnych rozmiarów wanny.
Jak cudownie. W końcu mogę odpocząć kiedy dosłownie wszystkie nieszczęście walą mi się na głowę. Najpierw Nick, potem ten nieszczęsny liścik. Co jeszcze mnie czeka?!
Spojrzałam w lustro wiszące naprzeciwko mnie. Mimo, że czułam się jak gówno, jak zmięta i stargana życiem „ rzecz ” nie uroniłam nawet jednej łzy.
Tak dawno nie płakałam. Rok po śmierci matki, gdy odszedł od nas ojciec obiecałam sobie, że będę silna, że dam radę i nie uronię łzy. On na nią nie zasłużył. Nie zasłużył na mój płacz i na moją miłość. Zniszczył wszystko – matkę, rodzinę, mnie.
Zaczęłam wmasowywać żel w moje delikatne ciało nucąc przy tym słowa jednej z piosenek zespołu „Metallica -  Carpe diem baby”. Kiedy skończyłam „wycieranie brudów” spłukałam włosy i wtarłam w nie szampon z Jantara. Następnie wstałam i spłukałam włosy jak i całe moje ciało.
                Po kąpieli założyłam świeżą bieliznę oraz naszykowaną koszulkę, wytarłam włosy i mokre pasma opadły mi na ramiona. Wróciłam do pokoju i postanowiłam zadzwonić do mojej kochanej przyjaciółeczki.
Jedno połączenie.
Nie odbiera. To nic. Może ma wyciszony telefon, albo zwyczajnie zasnęła.
Drugie połączenie.
Kurwa, co się dzieje ?! Zawsze odbiera za drugim razem. No nic, spróbuję jutro. Zapewne ma ważniejsze rzeczy na głowie niż słuchanie moich wywodów.
Rzuciłam telefon na szafkę, odrzuciłam narzutę na krzesło i wsunęłam się pod bordową kołdrę okrywającą materac łóżka. Już chciałam zasnąć kiedy coś przykuło moją uwagę…
Te krzyki.

~ Amanda ~

                Dopinałam właśnie ostatni guzik mojej nowiutkiej, czerwonej spódniczki ze sztucznej skóry, kiedy mój telefon zawibrował. Spojrzałam na ekran i zamarłam - Gabi. Dłuższą chwilę zastanawiałam się czy odebrać czy też odrzucić połączenie od przyjaciółki kiedy zadzwonił dzwonek.
Jeju, jeju, jeju! Jeśli odbiorę David będzie cholernie wściekły, że tak długo każę mu czekać. Natomiast jeżeli odrzucę połączenie Gabi wkurwi się, że przez cały dzień nie odbieram jej telefonów. Kogo wybrać ?!
Drugi dzwonek.
Szybko ! Zdecyduj w tej chwili dziewczyno!
Trzeci dzwonek.
Podbiegłam do drzwi, chwyciłam za klamkę i przekręciłam  zamek otwierając  je tak, aby brunet mógł przejść.
- Przepraszam, że tak długo skarbie – musnęłam jego policzek i przejechałam opuszkami palców wzdłuż jego ramion.
- Żartujesz sobie ?! –warknął w moim kierunku i wparował do środka – Najpierw się napalasz, piszesz, że chcesz seksu, a potem karzesz mi czekać ?! – odepchnął mnie i przycisnął moje delikatne nadgarstki do ściany.
Tego już za wiele !
- Nie, nie mój drogi! Trochę się zagalopowałeś chłopcze – przycisnęłam paznokieć do jego torsu i zacisnęłam szczękę. Zebrałam się w sobie i odepchnęłam go tak mocno na ile pozwoliły mi obolałe dłonie – Po pierwsze – to ty zadzwoniłeś. Po drugie – pieprzysz się z każdą laską więc po co ci ja? Po trzecie – ty byłeś napalony. Po czwarte – w każdej chwili mogę wypieprzyć cię za drzwi i nigdy więcej na ciebie nie spojrzeć – mówiłam coraz głośniej przybliżając swoją twarz do jego ust – Dotarło to do ciebie ?!
- Jaka groźna – zaśmiał się pusto. Jego twarz nie zdradzała żadnych emocji – Nie podejrzewałem, że jesteś taką kocicą skarbie – oblizał dolną wargę ust i przyciągnął mnie do siebie opierając dłonie na moich biodrach.
                Wystarczył jeden gest, jedno słowo i byłam w jego ramionach. To jak zastrzyk adrenaliny – pojawia się nagle, nieoczekiwanie i nie masz nad tym kontroli. Tak było też ze mną i z Davidem na początku…

To miały być szybkie spotkania, zabawy dwójki ludzi. Ot, układ. Nic więcej.
On potrzebował zaspokojenia.
Ja – miłości, bezpieczeństwa, JEGO.
Potem jak zawsze pukam do drzwi jego mieszkania. On nie otwiera. Wiem, że tam jest. Wiem, że na mnie czeka.
Minuta.
Dwie.
W końcu drzwi się otwierają. W progu stoi rozczochrany brunet z prezerwatywami w dłoni.
Boję się. Podniecam. Sama nie wiem.
Zamyka drzwi; głośno, niemal ostentacyjnie. Przyciska do ściany moje drobne ciało.
 Gubię oddech, gdy on jednym ruchem zrywa ze mnie koszulę. Chwyta za pierś. Ściska. Mocno. Bezlitośnie. Odszukuje palcami sutki, bawi się nimi przez chwilę, gniecie...
 Syczę z bólu, a on kładzie mi dłonie na ramionach i sprowadza na kolana...
Nawet nie myślę o jakimkolwiek sprzeciwie.
Chwytam w dłonie jego pasek, rozpinam; pospiesznie, aż nazbyt. Drżą mi palce. Guzik, zamek… Następnie działam - zaspakajam go najlepiej jak potrafię. Do braku tchu. Do łez.
Potem przenosi mnie do sypialni na wielkie łóżko z baldachimem. Nakłada prezerwatywę, rozkracza moje nogi i napiera na mnie. Ot tak, boleśnie, gwałtownie, szybko.
Zwykły seks. Bez zobowiązań.
Dopiero potem myślę.
Budzę się rano i przed oczami mam obraz mojej zapłakanej przyjaciółki, która nas nakrywa…

- N… Nie mogę David! – odpycham go od siebie i osuwam się na pobliską sofę.
- Że co kurwa ?! – łapie się za włosy i chodzi nerwowo po pokoju – Nie możesz ?! Nie możesz ?! Daruj sobie te gierki, Trump – zaśmiał się szyderczo kierując swoje muskularne ciało w moją stronę.
- Wynoś się! – wstałam i otworzyłam drzwi na oścież nie patrząc mu w oczy.
Gdybym podniosła głowę w jednej chwili roztopiłaby się moja pewność siebie. Znów byłabym tą łatwą laską na jedną noc…
- C… Co powiedziałaś ? – rozszerzył źrenice i wpatrywał się we mnie swoimi czekoladowymi oczami z delikatnie rozwartymi ustami.
- Powiedziałam wynoś się z mojego mieszkania, Cooper! – rzuciłam w jego stronę czarny podkoszulek, czarną, skórzaną kurtkę i pasek – Nie chcę cię więcej widzieć! – wypchnęłam go na klatkę schodową, zamknęłam zamek w drzwiach i osunęłam się na ziemię.
Cudownie! Po prostu cudownie!

~ Nick ~

Po rozmowie z Gabrielą postanowiłem poszukać mojego pokoju. Na kartce widniała liczba – 18.     Stanąłem przed drzwiami, przekręciłem klucz w zamku i wszedłem do środka niemal ostentacyjnie zamykając je za sobą. Byłem zbyt zmęczony więc pomyślałem, że wezmę szybki prysznic i położę się spać. Jednak jedna myśl nie dawała mi spokoju.
 Kiedy ta dziewczyna zrobiła się taka ostra i niedostępna?! – pytałem sam siebie. Jeszcze tak niedawno biliśmy rekord w szybkości uprawiania seksu. Dosłownie. Była jak dzika lwica. Nasz stosunek był szybki, pusty, namiętny. Nie powiem – Gabriela jest świetna w łóżku, a teraz? Teraz wróciła dziesięć razy piękniejsza. Jej seksowne i jędrne ciało powoduje we mnie dreszcze, narastające pragnienie. Jedynie ona nie daje za wygraną i udaje grzeczną dziewczynkę, nieposkromioną cnotkę. Jezu, jaka ona jest piękna…
Przestań o niej myśleć Romeo! – skarciłem się w myślach. Wyjąłem z walizki najpotrzebniejsze rzeczy – bokserki, szczoteczkę, żel do ciała, szampon i beżowy ręcznik. Kiedy miałem wszystko pod ręką marzyłem jedynie o długim prysznicu. Przekroczyłem próg drzwi wiodących do łazienki kiedy usłyszałem pukanie do drzwi. Czy ja powiedziałem pukanie? Cofam to. Usłyszałem walenie w drzwi. Ktoś natychmiastowo chce mnie zobaczyć. Może nie powinienem, ale pierwsze co mi przyszło na myśl była Gabi. W duchu miałem nadzieję, że wciąż będzie chciała pójść ze mną do łóżka i będzie tak jak dawniej.
Pomyliłem się.
W progu drzwi stał nikt inny jak Paolo Liro – gość, któremu odbiłem dziewczynę i praktycznie pieprzyłem się z nią na jego oczach. Następnie niechcący zrobiłem jej dziecko i uciekłem właśnie tutaj, gdzie jestem teraz. Facet perfidnie był na mnie zły. Poprawka. Był wkurwiony na całego.
- Czego chcesz, Liro?! – uniosłem w górę dłonie i splunąłem mu w twarz.
- Dobrze wiesz, Guera – powiedział bez owijania w bawełnę, wskazał palcem w moją stronę i pchnął mnie na łóżko.  Perfidnie nie był z tych co bawią się w kotka i myszkę.
- Ach tak. Już pamiętam. Sara. Tak nazywała się ta dziwka, nieprawdaż? – zaśmiałem się szyderczo i odepchnąłem go z powrotem na korytarz. Wycelowałem pięścią w jego twarz  – To z nią pieprzyłem się każdego dnia. Tak pracoholiku, rżnąłem ją codziennie. Była taka dobra, ale niestety suka zaszła w ciążę i bajka się skończyła – pokiwałem głową wspominając wspólne „wieczory” z żoną tego skurwiela i kontynuowałem walenie pięściami na oślep.
- Jeszcze raz nazwiesz ją dziwką to pożałujesz gnoju! – skutecznie unikał ciosów, a jego twarz posiniała ze złości – Tak, miała na imię Sara, ale już jej nie ma. Nie ma Sary! Słyszysz Guera?!
- Jak to nie ma? – byłem nieco zdezorientowany, bo koleś użył czasu przeszłego – Czy ona…  Czy ona nie żyje? – głośno przełknąłem ślinę, ale za chwilę oprzytomniałem i pchnąłem Paolo prosto na komodę, gdyż zaczął powoli odzyskiwać siły.
- Tak to! Nie ma jej, nie ma dziecka! Zabiła się. Zabiła dziecko! Rozumiesz to?! – wtedy to dostrzegłem. Błyszczące ostrze w jego dłoni. Miał nóż, a ja? Pod ręką nie było kompletnie nic – Zabiła się przez ciebie! – z każdym słowem był bliżej mnie.
- To nie była moja wina!
- Może jeszcze powiesz, ze sama zrobiła sobie dziecko?! Zostawiłeś ją! Wykorzystałeś! Teraz gnij w piekle! – krzyknął i rzucił się na mnie przygniatając mnie swoim ciałem do podłogi. Nie myślałem, że sukinsyn będzie taki mocny. Próbowałem się wyrwać, ale przysunął ostrze do mojego gardła. – Zginiesz samotnie, jak ona. Nikt się nie dowie! Zdechniesz w męczarniach. Tak, jak Sara…

Myślałem, że to koniec, że dźgnie mnie nożem, a potem już nigdy nie zobaczę światła dziennego. Na szczęście w ostatniej chwili ktoś szybkim i zręcznym ruchem otworzył drzwi.
 Obaj spojrzeliśmy w tamtym kierunku. W progu stała średniej wysokości brunetka z rozpuszczonymi włosami opadającymi na jej ramiona i odbezpieczonym rewolwerem skierowanym prosto na mojego napastnika. Od razu ją rozpoznałem.
To była Gabriela…

_______________

No i mamy trzeci rozdział : ) Ogólnie rzecz biorąc nie jest zbyt krótki i mam nadzieję, że będzie Wam się fajnie czytało...

Co do trójeczki - jak sądzicie co zrobi Gabriela?  A Amanda? Uważacie, że postąpiła właściwie?
Czy ten romans już jest zakończony?
A Nick? Co myślicie o tej postaci?
Oceńcie jakość rozdziału - pod względem stylu pisania jak i ogólnej fabuły : )
Każde wskazówki motywują do dalszego pisania...

Tyle ode mnie...
Następny rozdział dodam prawdopodobnie za tydzień ( w miarę możliwości ), a w razie jakichkolwiek pytań kierujcie się na aska : )PS : Jeśli czytacie mojego bloga KOMENTUJCIE, wystarczy nawet zwykły PRZECINEK - chcę wiedzieć ile osób czyta moją " twórczość " : ) 

2. Może się zabawimy?

ROZDZIAŁ DRUGI

Może się zabawimy?

~ Gabriela ~

- O mój Boże – To były pierwsze słowa jakie wyszły z moich ust, kiedy zatrzymałam się przed domem mojej babci. O ile w ogóle mogę nazwać tą ogromną „chatę” domem …
                Kiedy ostatni raz tu byłam .. jakieś trzy lata temu, na miejscu tej „willi” stał mały i z pozoru stary dom, a teraz ? Teraz stoję przed zupełnie obcymi drzwiami i zastanawiam się czy nacisnąć na dzwonek.
A co jeśli otworzy mi obca kobieta? Co jeżeli babcia wyprowadziła się po moim wyjeździe ? Nie dam rady … nie potrafię. Zawsze jestem silna, ale teraz wyparowała ze mnie cała pewność siebie. Pozostała jedynie niepewność i miliony pytań.
Musisz to zrobić Gabi ! Nie po to jechałaś taki kawał drogi żeby teraz stchórzyć .. Nie jesteś tchórzem !
Ten głos wydobywający się z mojego mózgu ma rację..
- Gabriela Melanie Grande nie jest tchórz .. – w tym momencie drzwi od domu się otworzyły.
             Zobaczyłam w nich starszą kobietę z nieco posiwiałymi włosami, w fartuchu i tych samych różowych rękawicach kuchennych, co trzy lata temu. Zaparło mi dech w piersiach. Wpatrywałyśmy się w siebie, lecz żadna z nas w tym momencie nie mogła wydusić z siebie słowa.
Jednak choć w malutkim stopniu - jest jak dawniej. Pomyślałam i uśmiechnęłam się delikatnie, przysuwając się tym samym bliżej progu.
- Babciu, tak dawno Cię nie widziałam – wiem, że nie powinnam, ale w tamtej chwili nie myślałam wiele. Zarzuciłam jej ręce na szyje i mocno uścisnęłam niską kobietę – tęskniłam za Tobą, tęskniłam za Mandy ..
- My też za Tobą tęskniliśmy Gabrielo. Proszę, wejdź do środka, damom nie przystoi rozmowa w progu – uchyliła szerzej drzwi i gestem kazała mi wejść.
                Powoli skierowałam się do przedsionka, gdzie zdjęłam skórzaną kurtkę, buty i powiesiłam torbę na jednym z wieszaków. Następnie odruchowo wsunęłam telefon do tylnej kieszeni spodni, w razie nagłego „ wypadku ” i weszłam do kuchni, gdzie czekała na mnie już babcia.
- Szczerze powiedziawszy zdziwiła mnie Twoja wizyta Gabrielo – zmarszczyła czoło i skrzyżowała ręce na piersiach, lustrując mnie wzrokiem od czubka głowy po palce u stóp – Co się stało że po tylu latach bez żadnej wiadomości, bez żadnych odwiedzin, bez przeprosin, nagle postanowiłaś przyjechać ? – spytała bez owijania w bawełnę, co robiła zawsze.
Niektórzy ludzie tak łatwo nie przechodzą do sedna sprawy, ale nie babcia .. Chyba właśnie to odziedziczyłam po niej i po mamie – pewność siebie, grację i stanowczość.
- Żałuję, że wyjechałam bez pożegnania, ale nie mogę cofnąć czasu. Żałuję również, że zostawiłam was samych sobie z małą wnuczką, ale nie potrafiłam inaczej, nie dawałam rady .. Chciałam zacząć od nowa, próbowałam ułożyć sobie życie, ale nie potrafię zapomnieć … Nie mogę znieść myśli, że nie ma mnie obok mojej rodziny, mojej małej siostrzyczki..
- Nagle przypomniałaś sobie, że masz siostrę ?! Po trzech latach przychodzisz jak gdyby nigdy nic i chcesz zacząć od początku ? – Wiedziałam, że jest zła, ale nie sądziłam, że aż tak. Wszystkie emocje widoczne były w jej oczach – frustracja, złość, żal, niepewność, gniew i .. ulga – Czego ode mnie oczekujesz .. wnuczko ?! – ostatnie słowo sprawiło, że poczułam, że jeszcze nie wszystko stracone, że może jest szansa to naprawić, że gdzieś tam, głęboko w jej sercu nadal jest choć odrobina babcinej miłości.
- Chcę jedynie szansy. Nie oczekuję, że wybaczysz mi moje zniknięcie, że wybaczysz mi trzy lata z dala od rodziny bez żadnego odzewu, bez oznak życia .. Chcę jedynie, żebyś dała mi szansę. Nie chcę się wam narzucać, więc zatrzymam się na tydzień  w hotelu „ Fantasia” za rogiem.  Mandy nie przywykła do mnie i nie chcę jej przestraszyć nagłą obecnością w jej życiu. Zależy mi na odbudowaniu  naszych relacje, gdyż mimo dostatniego życia czuję, że czegoś mi brakuje …  brakuje mi rodziny babciu – wlepiłam w nią swoje czekoladowe oczy i głośno wypuściłam powietrze.
- Mówisz, że chcesz szansy … - można było dostrzec wahanie wymalowane na twarzy staruszki - dobrze, ale daję ci ostatnią. Mimo wszystko jesteś moją wnuczką i wciąż Cię kocham, a Mandy wciąż powtarza, że chciałaby mieć starszą siostrę. Przyjdź jutro Mela – kiedy użyła zdrobnienia mojego  drugiego imienia, wiedziałam, że zmiękło jej serce i wpuszcza mnie do środka. Muszę jedynie pamiętać, żeby być ostrożną i niczego nie zepsuć –Jednakże powinnaś zatrzymać się w hotelu, bo mała może się wystraszyć nagłym powrotem „ siostry ”– uścisnęła mnie mocno i ucałowała w prawy policzek.
- Przyjadę na obiad, a  teraz muszę się zbierać, bo w końcu okaże się, że będę zmuszona spać w aucie. Do zobaczenia – odsunęłam się na bok, wyswobadzając się tym samym z jej objęć i ruszyłam ku wyjściu.
- Tylko tym razem nie zniknij kochanie – zawołała za mną.
- Nie martw się babciu, tym razem zachowałam trochę mózgu na przemyślenie niektórych decyzji – zaśmiałam się, założyłam kurtkę, vans’y, wzięłam torbę i otworzyłam drzwi .
- Miejmy nadzieję, że tak jest .. – to były ostatnie słowa babci jakie słyszałam przed wyjściem.
                Skierowałam się do auta, wyjęłam papierosa i zapaliłam, powoli wypuszczając idealne kółeczka dymu w powietrze. Skończyłam palić szluga i kiedy moje emocje wreszcie opadły, wsiadłam do samochodu, odpaliłam silnik i ruszyłam do pobliskiego hotelu, aby dokonać rezerwacji noclegu  na tydzień.

~ Amanda ~

                Weszłam do domu, przeszłam przez korytarz kierując się do małej, ale całkiem obszernej kuchni  i od razu nastawiłam wodę. Potrzebowałam czarnej herbaty, bo z tego stresu w końcu się wykończę. Usiadłam na jednym ze skórzanych krzeseł i głośno westchnęłam wypuszczając powietrze z ust…
- I co ja mam teraz zrobić ? Co mam zrobić ze swoim życiem ? – Wypowiedziałam na głos moje myśli, po czym całkowicie zatraciłam się we wspomnieniach ..

Byłyśmy przyjaciółkami praktycznie od zawsze … ja i Gabriela.
Dzieliłyśmy się wszystkim -  każdą zabawką, każdym ciuchem, każdym urządzeniem …
Trzymałyśmy się razem – NIEROZŁĄCZNE – siostry.
To ona mi pomogła ... byłam wyśmiewana, nikt nie chciał się ze mną zadawać, chłopcy nie zwracali na mnie uwagi.Bo i na co ?! Na zwykłą chłopaczarę i cnotkę ?!
Pewnego dnia w szkole pojawiła się „ Nowa”.Tak to była Gabriela .
Zrobiła ogromne wrażenie na uczniach z naszej budy … przyjechała wtedy na czarnym motorze Kawasaki . Skórzana kurtka, czarne buty, kask, kasztanowe włosy i wspaniała figura- istny ideał.
Ale co było największym zdziwieniem DLA WSZYSTKICH, pierwszego dnia zagadała właśnie do mnie – szarej myszki.
To ona nauczyła mnie jak mam żyć, jak wyrwać KAŻDEGO faceta, jak być KIMŚ.
Jej nikt się nie oprze – mi również nie ma prawa!
Kiedy szkolna „dziunia” zaczęła mnie wyzywać Gabriela podeszła do niej i spojrzała na nią wzrokiem pełnym gniewu.
- Masz coś do niej ? Lepiej dla ciebie żebyś nie miała … – i zmieniała jej życie w koszmar, jeśli odważyła się jej sprzeciwić.
Od tego czasu rządziłyśmy każdą miejscówką, każdą imprezą, każdym facetem …
Potem zaczęła się ostrzejsza jazda, bo Gabriela poznała Davida - ja też go pokochałam, ale ona była tą ładniejszą, tą lepszą, tą odważniejszą.
Zaintrygował mnie jego uśmiech, jego pożądliwy wzrok łaknący każdej cząstki mojego ciała i mimo, że wiedziałam, że to JEJ chłopak – pragnęłam go tylko dla siebie, chciałam mieć to, co ma ona.
Teraz nie wiem co robić, sama się pogubiłam, z jednej strony chciałabym to zakończyć, ale David nie odpuści, powie jej i …

- Biiiiiiiiiiiiiiiiiip – rozmyślania przerwał mi dzwonek komórki oznaczający, że dostałam sms’a. Wyłączyłam czajnik, momentalnie tracąc ochotę na herbatę i otworzyłam folder „ Poczta”

Od : David
Dzisiaj. U ciebie. 19:30

Jeszcze może śniadanko do łóżeczka i darmowy striptiz ?! Nawet nie napisał „ Hej kochanie”.
 Czy on w ogóle myśli ? Cham, nawet nie liczy się z moimi uczuciami !

Do : David
Może by tak „ Hej kochanie”

Mogłam sobie wyobrazić jak w tej chwili przewraca oczami i lekko marszczy czoło. Spójrzmy prawdzie w oczy – Nawet robiąc tak głupie miny był seksowny – Zachichotałam na samą myśl o moim .. a raczej Gabrieli  misiu.

Od : David
Pierdolenie. Masz czas czy nie ?

Nie no,  tym razem przegiął! Czy on uważa mnie za łatwą panienkę? Dziwkę na jedną noc ? – w tym momencie tak właśnie o sobie pomyślałam,  ale jestem sama... Mam cały wieczór się nudzić ?! A co mi tam - ostatni raz i ani razu więcej !

Do : David
Ostatni raz. Bądź na czas :*

Zastanawiałam się czy dodać coś więcej… Jasno dałam mu do zrozumienia, że więcej razy nie pójdę z nim do łóżka. Tak wiem, że mówię tak już od jakiegoś czasu, ale to już OSTATNI RAZ! Tym razem na pewno. Nie dam mu się sprowokować, nie stracę przyjaciółki i wszystko będzie jak dawniej… Szczęśliwa paczka przyjaciół – Ja, David, Gabi i Steve.
- W co ja się kurwa wpakowałam ?! – powiedziałam na głos i prawdopodobnie piąty raz tego dnia , rozpłakałam się jak małe dziecko.

~ Gabriela ~

                               Zaparkowałam moje auto na parkingu przed ekskluzywnym hotelem, wysiadłam z samochodu, zgrabnie poruszając biodrami i przykuwając uwagę sporej grupki mężczyzn.
Nie mam czasu na zabawy, flirt na potem , najpierw relaks.
 Wyjęłam walizki z bagażnika razem z torbą i ruszyłam do budynku.
                            Cały hotel sprawiał wrażenie naprawdę dużego i drogiego. W rzeczywistości był za całkiem przyzwoita cenę, a recepcja pachniała starością. Podeszłam do pana o sztucznie „ miłym uśmiechu” i poprosiłam o rezerwację jednoosobowego pokoju na sześć nocy na nazwisko Grande. Dostałam klucze do mojego „ lokum ” i już miałam iść do siebie, gdy  coś przykuło mój wzrok.
Tym „ czymś ” był wysoki, ciemnoskóry chłopak ze skórzaną kurtką na ramionach i olśniewającym uśmiechu, który lustrował mnie wzrokiem z kanapy usadowionej w rogu pomieszczenia.
Brunet wstał, wyszczerzył swoje bialutkie zęby i skierował się w moją stronę.
- No, no, no. Czy mnie wzrok nie myli ? Panna Gabriela Grande powróciła do rodzinki ? – zaśmiał się i delikatnie mnie objął na co zachichotałam pod nosem – Może się zabawimy skarbie ? Ty, ja, wieczór, łóżko ? – słysząc to zacisnęłam usta w wąską kreskę i powróciłam do wspomnień sprzed trzech lat.

Najlepsi przyjaciele .. od seksu. Kiedy miałam problem, najmniejsze zmartwienie wystarczył jeden telefon, a lądowaliśmy w łóżku.
Kiedy on miał dość życia, kiedy wszystko się pieprzyło – jedno słowo – seks uśmierzył smutek.
Ale wtedy…
Wtedy wszystko się posypało, po jej wypadku...
Nikt nie umiał mi pomóc, a Nick ? Spędzaliśmy ze sobą większość czasu, każdą noc.
Ludzie dziwili się, że nie byliśmy parą.
Wracając do tematu –w wypadku, który spowodował mój pijany ojciec, zginęła moja rodzicielka, jedyna osoba, która mnie rozumiała ( nie licząc Nicka ) i runął mój cały świat. Ojciec starał się wytrzymywać, udawał, że jest dobrze... dla Mandy.
A ja ? Ja starałam się być silna, próbowałam zastąpić matkę, ale to mnie wykańczało – leki nasenne, antydepresanty – powoli mnie wyniszczały
 Tydzień później wyrzucili mnie z pracy w kawiarni. Byłam na skraju załamania nerwowego...
- Hej Nicki – zadzwoniłam do przyjaciela po wyjściu z „ byłego miejsca pracy ”. Byłam naprawdę zdenerwowana i musiałam odreagować, potrzebowałam tego.
- No hej kochanie, o co chodzi ? Brzmisz jakbyś była zdenerwowana ..
- Wyrzucili mnie z pracy – przygryzłam dolną wargę, powstrzymując płacz. Obiecałam sobie, że nie będę płakała..
- Przykro mi skarbie – gdyby stał przede mną, na pewno by mnie przytulił – Może chcesz żebym wpadł ?
Zerknęłam na zegarek – 17:30
- Potrzebuję cię, bądź za pół godziny, u mnie. Cześć.
Rozłączyłam się, wzięłam głęboki wdech, wsiadłam szybko na motor, którym wtedy jeździłam, włożyłam kask  i pojechałam w stronę domu. Zaparkowałam przed garażem, wyjęłam kluczyki ze stacyjki, zdjęłam czarny kask i wbiegłam do środka nie zamykając drzwi na klucz – będę miała gościa. Weszłam na drugie piętro po schodach i zamknęłam się w swoim pokoju.
Przebrałam się w zwiewny top z napisem „Death” , na który założyłam koronkowy sweterek i czarne rurki.
Ogarnęłam niesforne, kręcone włosy związując je w niechlujny koczek, musnęłam rzęsy tuszem i przejechałam malinowym błyszczykiem po ustach.
Spojrzałam na zegarek – widniała godzina 18:00. Mimowolnie wyjrzałam przez okno .. Nick zbliżał się do drzwi mojego domu – jak zawsze na czas, więc położyłam się na łóżku, wzięłam pierwszą z brzegu książkę i udawałam, że jestem zaabsorbowana czytaniem.
Potem było jak zawsze - Nicki wszedł do mojego pokoju, ja udawałam, że go nie zauważam. Opowiedziałam mu o stracie pracy, o tym, że brakuje mi matki . On żalił się na kłopoty z ojcem, na kłótnię z siostrą .
Zaczynało się od zwykłych pocałunków, dotyku i bliskości . Po grze wstępnej byliśmy już półnadzy, potem całkowicie pozbywaliśmy się ubrań .
Potem było jedynie dobre pieprzenie z prezerwatywą.
 Ból. Jęki. Przyjemność. Pustka.
Nie czułam nic.
Po wszystkim on wracał do siebie, a ja znów zostawałam sama, ale nie tego dni . Tego dnia chciałam więcej…

                 Zadrżałam na samą myśl, że leczyłam swoje serce, swoją duszę, swój ból .. seksem. Odsunęłam chłopaka od siebie i spojrzałam mu głęboko w oczy.
- Nie myśl sobie Nick, że tym razem mnie przelecisz – oparłam się o pobliski automat do kawy i przewróciłam figlarnie oczami – o ile pamiętam trzy lata temu byłeś gotowy zdjąć spodnie jednemu z największych biznesmenów w miasteczku, abym zgodziła się spędzić z tobą jedną noc – teatralnie wzruszyłam ramionami i zaśmiałam się łobuzersko, odgarniając z twarzy zachodzące na oczy pasma brązowych włosów.
- Byłbym gotowy zrobić to nawet teraz – zaśmiał się i zaczął bawić się moimi włosami jak za dawnych czasów  - niestety nie mam dzisiaj na to czasu. Zatrzymujesz się w hotelu, Mel ?
- Tak, na razie planuję na jakiś tydzień. Wiesz... odbudowuję  relację z rodziną, a raczej próbuję „ naprawić ” to, co zrobiłam im trzy lata temu –na moich ustach pojawił się sztuczny uśmiech – A ty Nicki? Na jak długo tu zostajesz?
- Też jestem na tydzień, a przyjechałem wczoraj – nagle jego telefon zadzwonił i chłopak oddalił się nieco. Mimo to słyszałam część rozmowy .

   Nicki : Nie martw się znajdę tancerkę do końca tygodnia
                Tak, nie zawiodę zespołu
                Wiem, że musi być ładna
                Zamknij się kurwa, mówię, że dam radę
                 Zadzwonię potem . Na razie .

- Jaki masz numer pokoju Mel ? – odwrócił się do mnie i oparł swoja dłoń na moim ramieniu.
- Nawet jeśli znam numer – przysunęłam się do niego bliżej – to chętnie zobaczę jak bardzo zależy ci na zdobyciu tej informacji i ci go nie podam – zachichotałam, przejeżdżając opuszkami palców po jego szyi, co spowodowało, że cicho jęknął.
- I tak dobrze wiesz, że prędzej czy później znajdę pokój w którym się zatrzymałaś , a raczej sama mi go podasz –wyszeptał w moje włosy ochrypniętym głosem, przełknął ślinę i oparł dłonie na moich biodrach – No nie bądź taka skarbie – zrobił minkę „ smutnego psiaka ” i wywrócił oczami.
- Pomaż sobie Casanova – odsunęłam się od chłopaka, złapałam za koniec walizki i przeszłam do końca korytarza nie oglądając się za siebie. Weszłam do windy, nacisnęłam 2, zgodnie z instrukcją chłopaka z recepcji i kiedy znalazłam się na drugim piętrze zaczęłam szukać mojego pokoju – na kartce widniała liczba 19.
Po około pięciominutowych poszukiwaniach, doszłam wreszcie do mojego pokoju, przekręciłam kluczyk w zamku i weszłam do środka, rzucając w kąt pomieszczenia walizkę i torbę..
                Chciałam położyć telefon na szafce, kiedy COŚ wypadło mi z kieszeni ...

________________________________


Tak jak obiecywałam - dziś pojawił się drugi rozdział : ) Cieszę się, że udało mi się dodać go jeszcze wieczorem.

Więc... udało mi się napisać całkiem długi rozdział i mam nadzieję, że nie jest nudny.
Co do całokształtu - co sądzicie o głównej bohaterce ? Potraficie wyobrazić sobie terrorystkę w skórze aniołka ?
Domyślacie się co będzie treścią karteczki ?
Oceńcie jakość rozdziału - pod względem stylu pisania jak i ogólnej fabuły : )
Każde wskazówki motywują do dalszego pisania...

Tyle ode mnie...
Następny rozdział dodam prawdopodobnie za tydzień ( w miarę możliwości ), a w razie jakichkolwiek pytań kierujcie się na aska : )PS : Jeśli czytacie mojego bloga KOMENTUJCIE, wystarczy nawet zwykły PRZECINEK - chcę wiedzieć ile osób czyta moją " twórczość " : )